Wypas Owiec

Żbik to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. J Pierwszy raz został on opisany w 1758 roku przez przyrodnika Karola Linneusza. Obrał on za podstawę wygląd kota domowego. Teraźniejszą nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w ich środowisku naturalnym. Zgodnie z oficjalnie przyjętą klasyfikacją żbiki dzieli się na trzy podstawowe grupy: Europa, Kaukaz oraz Azja Mniejsza. Żyją w gęstych lasach obszarów górskich. Najlepiej czują się na skraju kompleksów leśnych. Polują na na terenach otwartych: łąkach, śródleśnych polanach, na polach, natomiast schronienie znajdują wśród drzew. Szacuje się, że w Polsce we wschodniej części Karpat żyje nie więcej niż 200 żbików. Żywią się małymi ssakami żabami gryzoniami ptakami rybami, małymi sarnami jelonkami i jagniętami, a czasem nawet polują na owady. Ich sierść jest gęsta oraz długa. Jej ubarwienie jest żółtawoszare w ciemne pręgi. Powyżej opuszek, na tylnych kończynach czarne plamy. Rozwścieczony żbik kładzie uszy płasko po głowie, otwiera szeroko czerwoną paszczę, przeraźliwie parska, jeży sierść i wygina grzbiet w łuk co sprawia, że olbrzymieje.

Fauna polskiej części Bieszczadów to między innymi fauna typowej puszczy wschodniokarpackiej. Nie jest to fauna dobrze poznana, ograniczająca się zasadniczo do niektórych grup systematycznych. Relatywnie dobrze poznane są wszystkie gromady kręgowców a w tym:, ryby – 25 gatunków, płazy – 10 gatunków, gady– 7 gatunków, ptaki– ok. 150 gatunków, ssaki– 51 gatunków. Znacznie lepiej poznano oraz opracowano królestwo zwierząt bezkręgowych, a w szczególności gromadę owadów między innymi: pająki, dżdżownice, owady ziemnowodne, chrząszcze, motyle. Przez bardzo długi okres Bieszczady nie wzbudzały dużego zainteresowania wśród zoologów. Jednak ostatnia dekada XX i pierwsze lata XXI przyniosły dużo większe zainteresowanie naukowców tymi górami. Bieszczady przez cały czas są ostoją zwierzyny grubej – niedźwiedzia brunatnego, wilka, rysia, żbika, ponownie introdukowanego żubra, a także puchacza, orła przedniego, orlika i innych. Do gatunków wysokogórskich należy występujący w Bieszczadach płochacz halny i siwerniak oraz chruściki. Bieszczadach brak jest regla górnego z naturalnym pasem świerczyn co skutkuje tym, iż zwierzęta typowe dla tego piętra występują w reglu dolnym.