Żbik
Żbik to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. J Pierwszy raz został on opisany w 1758 roku przez przyrodnika Karola Linneusza. Obrał on za podstawę wygląd kota domowego. Teraźniejszą nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w ich środowisku naturalnym. Zgodnie z oficjalnie przyjętą klasyfikacją żbiki dzieli się na trzy podstawowe grupy: Europa, Kaukaz oraz Azja Mniejsza. Żyją w gęstych lasach obszarów górskich. Najlepiej czują się na skraju kompleksów leśnych. Polują na na terenach otwartych: łąkach, śródleśnych polanach, na polach, natomiast schronienie znajdują wśród drzew. Szacuje się, że w Polsce we wschodniej części Karpat żyje nie więcej niż 200 żbików. Żywią się małymi ssakami żabami gryzoniami ptakami rybami, małymi sarnami jelonkami i jagniętami, a czasem nawet polują na owady. Ich sierść jest gęsta oraz długa. Jej ubarwienie jest żółtawoszare w ciemne pręgi. Powyżej opuszek, na tylnych kończynach czarne plamy. Rozwścieczony żbik kładzie uszy płasko po głowie, otwiera szeroko czerwoną paszczę, przeraźliwie parska, jeży sierść i wygina grzbiet w łuk co sprawia, że olbrzymieje.