bieszczadzkie góry
Bieszczady – geologia. Najważniejszym warunkiem który decyduje o morfologii Bieszczadów jest różna odporność materiału skalnego na wietrzenie. Grzbiety pasm górskich w Bieszczadach składają się zazwyczaj z twardszych piaskowców, co się tyczy dolin dominują szybciej wietrzejące a także bardziej miękkie łupki. Bieszczady zbudowane są ze skał osadowych, łupków marglistych i ilastych oraz piaskowców, które określane są ogólnie fliszem karpackim. Osady te utworzyły się w okresie do starszego trzeciorzędu (paleogenu), a następnie wypiętrzone i sfałdowane w okresie młodszego trzeciorzędu (neogenu). Wkładki skał dolnokredowych znajdujących się w okolicach Baligrodu, Wetliny i Ustrzyk Górnych są najstarszymi utworami geologicznymi obszaru Bieszczadów. Najwyższe szczyty Bieszczadów są zbudowane przede wszystkim z piaskowców i łupków krośnieńskich, zawierających blisko 40% węglanu wapnia. W obniżeniach terenu a także dnach dolin rzecznych znajdują się utwory aluwialne i deluwialne. W dużej zależności pomiędzy podłożem skalnym a czynnikami klimatycznymi rozwijają się gleby w Bieszczadach, które na swojej powierzchni zostały silnie odwapnione i posiadają odczyn kwaśny.