Wielka Rawka jest najwyższym szczytem pasma granicznego w Bieszczadach Zachodnich o wysokości 1304 metry nad poziomem morza. Niektóre źródła podają iż wysokość Wilekiej Rawki wynosi 1307 metrów nad poziomem morza. Masyw ten znajduje się w środkowej części pasma granicznego. Jego południowym stokiem biegnie granica polsko-ukraińska. Grzbiet Wielkiej Rawki kulminuje w kilku niewyraźnych wierzchołkach. Najwyższym punktem jest wychodnia piaskowca usytuowana w jego środkowej części.. Stoki Wielkiej Rawki są dość strome, z północno-wschodnich zboczy schodzą niekiedy lawiny. Zachodnie opadają do doliny Górnej Solinki, północno-wschodnie – Rzeczycy, z kolei południowe, należące do zlewiska Morza Czarnego, odwadnia Bystry Potok w zlewni Użu Wielka Rawka jest najwybitniejszym, czyli odznaczającym się największą minimalną deniwelacją względną wzniesieniem Bieszczadów Zachodnich. Deniwalcja względna to współczynnik określający wybitność szczytu to znaczy określa na ile szczyt wyróżnia się z otoczenia sąsiednich, wyższych szczytów. Definiuje się to jako różnica wysokości między danym szczytem a najniższą poziomicą otaczającą dany szczyt bez żadnego innego wyższego szczytu.
Bieszczady – roślinność. Największe zmiany w roślinności w Bieszczadach zaszły w XX wieku, po wybudowaniu kolejek leśnych. Kolejnym czynnikiem który wpłynął na zmianę w roślinności był rabunkowy wyrąb drzew w Bieszczadach który doprowadził do znacznych, negatywnych zmian w składzie drzewostanów. Było to spowodowane faktem, iż pozostawiono tylko sztuki najgorszej jakości technicznej, które następnie przekazały swoje cechy dziedziczne młodszym pokoleniom. W związku z tym następne pokolenia ludzi były pozbawione cennego surowca drzewnego. Ponadto do roku 1947 region ten był przeludniony, gdyż na każde 100 hektarów użytków rolnych przypadało średnio około 90 osób. Ludność mieszkająca na tych terenach zajmowała się przede wszystkim uprawą roli i hodowlą bydła oraz owiec. Wypasana wielkie spada od wczesnej wiosny aż do później jesieni, bydło pasło się również w lasach co doprowadzało je stopniowo do degeneracji oraz degradacji. Ponadto pasterze wycinali znaczne powierzchnie lasów pod nowe pola uprawne i pastwiska.
Żbik to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. J Pierwszy raz został on opisany w 1758 roku przez przyrodnika Karola Linneusza. Obrał on za podstawę wygląd kota domowego. Teraźniejszą nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w ich środowisku naturalnym. Zgodnie z oficjalnie przyjętą klasyfikacją żbiki dzieli się na trzy podstawowe grupy: Europa, Kaukaz oraz Azja Mniejsza. Żyją w gęstych lasach obszarów górskich. Najlepiej czują się na skraju kompleksów leśnych. Polują na na terenach otwartych: łąkach, śródleśnych polanach, na polach, natomiast schronienie znajdują wśród drzew. Szacuje się, że w Polsce we wschodniej części Karpat żyje nie więcej niż 200 żbików. Żywią się małymi ssakami żabami gryzoniami ptakami rybami, małymi sarnami jelonkami i jagniętami, a czasem nawet polują na owady. Ich sierść jest gęsta oraz długa. Jej ubarwienie jest żółtawoszare w ciemne pręgi. Powyżej opuszek, na tylnych kończynach czarne plamy. Rozwścieczony żbik kładzie uszy płasko po głowie, otwiera szeroko czerwoną paszczę, przeraźliwie parska, jeży sierść i wygina grzbiet w łuk co sprawia, że olbrzymieje.
Historia Bieszczadów. Polskie Bieszczady były areną walk między wojskami niemieckimi, oddziałami słowackimi, Armią Czerwoną w trakcie oraz po II wojnie światowej. Na tych terenach działały między innymi oddziały partyzanckie Józefa Pawłusiewicza, Adama Winogrodzkiego, Mikołaja Kunickiego a także Antoniego Żubryda. Na wiosnę 1943 roku nasiliły się pierwsze walki polskiego podziemia ze zbrojnym ramieniem Dopuszczono się wtedy mordów na ludności cywilnej, grabienia wsi a także porywania mieszkańców. Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów – UPA. W początkowo dzięki pomocy ludności ukraińskiej UPA odnosiła sukcesy. Natomiast w sytuacja uległa zmianie gdy w roku 1945 w trakcie wysiedlania ludności ukraińskiej do ZSRR zginął gen. Karol Świerczewski, były dowódca Ludowego Wojska Polskiego. To wydarzenie pomogło władzom polskim podjąć zdecydowanych kroków, które miały na celu zakończenie walk w południowo-wschodnich rejonach Polski, m.in. Akcję „Wisła”. W konsekwencji tej akcji na Ziemie Odzyskane przesiedlono ok. 150 tys. ludzi. W skutek czego Bieszczady opustoszały niemal całkowicie.
Fauna polskiej części Bieszczadów to między innymi fauna typowej puszczy wschodniokarpackiej. Nie jest to fauna dobrze poznana, ograniczająca się zasadniczo do niektórych grup systematycznych. Relatywnie dobrze poznane są wszystkie gromady kręgowców a w tym:, ryby – 25 gatunków, płazy – 10 gatunków, gady– 7 gatunków, ptaki– ok. 150 gatunków, ssaki– 51 gatunków. Znacznie lepiej poznano oraz opracowano królestwo zwierząt bezkręgowych, a w szczególności gromadę owadów między innymi: pająki, dżdżownice, owady ziemnowodne, chrząszcze, motyle. Przez bardzo długi okres Bieszczady nie wzbudzały dużego zainteresowania wśród zoologów. Jednak ostatnia dekada XX i pierwsze lata XXI przyniosły dużo większe zainteresowanie naukowców tymi górami. Bieszczady przez cały czas są ostoją zwierzyny grubej – niedźwiedzia brunatnego, wilka, rysia, żbika, ponownie introdukowanego żubra, a także puchacza, orła przedniego, orlika i innych. Do gatunków wysokogórskich należy występujący w Bieszczadach płochacz halny i siwerniak oraz chruściki. Bieszczadach brak jest regla górnego z naturalnym pasem świerczyn co skutkuje tym, iż zwierzęta typowe dla tego piętra występują w reglu dolnym.
Piętrowy układ roślinności Bieszczad. W Bieszczadach jak również w innych górach, roślinność zmienia się piętrowo. Od podnóży gór aż do szczytów. Układ ten jest bardzo uzależniony od zmiennych warunków klimatycznych które zachodzą w poszczególnych piętrach. W wyższych częściach szczytów temperatura powietrza jest niższa, większa jest natomiast ilość opadów atmosferycznych. Dłużej występują spóźnione przymrozki wiosenne oraz wczesne przymrozki jesienne. Pokrywa śnieżna jest znacznie grubsza a także dłużej zalegająca w związku z czym okres wegetacyjny jest znacznie krótszy. Klimat w szczytowej partii gór ma jednocześnie przemożny i znaczący wpływ na siłę procesu wietrzenia skał oraz formowania się gleb. W ostrym, zimnym klimacie wysokich gór, wszelkie procesy ulegają spowolnieniu. Gleby tam znajdujące się są płytkie oraz kamieniste, a miejscami jak na przykład na Tarnicy widoczne są gołoborza. Zmiana szaty roślinnej idąca w pionowym kierunku sprawia, iż co kilkaset metrów w górę zmienia się także jej skład florystyczny.
Klimat Bieszczadów jest bardzo zróżnicowany. Spowodowane jest to faktem iż leżą one na granicy dwóch krain klimatycznych w których to stosunki termiczne, wilgotnościowe a także ilość opadów atmosferycznych różnią się między sobą znacznie. I tak na przykład w Sanoku, który położony jest na północ od pasm bieszczadzkich, średnia roczna temperatura wynosi 7,5 stopnia Celsjusza natomiast średnia roczna suma opadów atmosferycznych przekracza 800 mm, zaś na południe od Przełęczy Użockiej średnia roczna temperatura powietrza waha się w granicach 9,5 stopnia Celsjusza natomiast suma rocznych opadów wynosi ok. 600 mm. Najważniejszym czynnikiem klimatycznym który wpływa na południową część Bieszczadów jest klimat Niżu Węgierskiego. Charakteryzuje się on mniejszą ilością opadów atmosferycznych, która przekracza tylko nieznacznie 1000 mm, małą wilgotnością powietrza a także wysoką temperaturą. Uprawa na sporych obszarach winorośli właściwej, a także brak w składzie drzewostanów jodły oraz świerka są głównymi oznakami wpływu klimatu Niżu Węgierskiego w południowej części Bieszczadów.
Bieszczady – geologia. Najważniejszym warunkiem który decyduje o morfologii Bieszczadów jest różna odporność materiału skalnego na wietrzenie. Grzbiety pasm górskich w Bieszczadach składają się zazwyczaj z twardszych piaskowców, co się tyczy dolin dominują szybciej wietrzejące a także bardziej miękkie łupki. Bieszczady zbudowane są ze skał osadowych, łupków marglistych i ilastych oraz piaskowców, które określane są ogólnie fliszem karpackim. Osady te utworzyły się w okresie do starszego trzeciorzędu (paleogenu), a następnie wypiętrzone i sfałdowane w okresie młodszego trzeciorzędu (neogenu). Wkładki skał dolnokredowych znajdujących się w okolicach Baligrodu, Wetliny i Ustrzyk Górnych są najstarszymi utworami geologicznymi obszaru Bieszczadów. Najwyższe szczyty Bieszczadów są zbudowane przede wszystkim z piaskowców i łupków krośnieńskich, zawierających blisko 40% węglanu wapnia. W obniżeniach terenu a także dnach dolin rzecznych znajdują się utwory aluwialne i deluwialne. W dużej zależności pomiędzy podłożem skalnym a czynnikami klimatycznymi rozwijają się gleby w Bieszczadach, które na swojej powierzchni zostały silnie odwapnione i posiadają odczyn kwaśny.
Bieszczady Zachodnie, góry rozciągające się od Przełęczy Użockiej (853 metrów nad poziomem morza) na wschodzie, aż po Przełęcz Łupkowską (640 metrów nad poziomem morza) na zachodzie. Większa część tego obszaru leży na terenie Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Bieszczady posiadają charakterystyczny krajobraz którym są równoległe, długie, ciągnące się z północnego zachodu na południowy wschód pasma górskie. Wysokość tych pasm wzrasta z zachodu na wschód. Najwyższym szczytem Bieszczadów Zachodnich jest Tarnica (1346 metrów nad poziomem morza) najwybitniejszym – Wielka Rawka(523 metrów nad przełęcz Beskid).Nazwa Bieszczady używany jest na ogół w Polsce jako synonim polskich Bieszczadów (które jak już wspomniano są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich). Słowacka część Bieszczadów Zachodnich nazywana jest przez Słowaków Górami Bukowskimi (Bukovské vrchy), natomiast przez Węgrów – Keleti Beszkidek. Na północy Bieszczady graniczą z Górami Sanocko-Turczańskimi, na południu z Wyhorlatem, na wschodzie z Bieszczadami Wschodnimi, natomiast na zachodzie graniczą z Beskidem Niskim.
Bieszczady to zachodnia część Beskidów Wschodnich. Usytuowana pomiędzy Przełęczą Łupkowską znajdującą się 640 metrów nad poziomem morza a Przełęczą Wyszkowską znajdującą się 933 metrów nad poziomem morza. Najwyższy szczyt Bieszczadów jest znajdujący się na tereni Ukrainy szczyt Pikuj 1405 metrów nad poziomem morza. Najwyższym szczytem na terytorium Polski jest Tarnica 1346 metrów nad poziomem morza . Bieszczady dzielimy na:
- Bieszczady Zachodnie które znajdują się na terenie Polski, Ukrainy oraz Słowacji.
- Bieszczady Wschodnie znajdujące się na terenie Ukrainy.
Bieszczady są częścią Beskidów Wschodnich, które to należą do Zewnętrznych Karpat Wschodnich. Mimo iż szczytowe partie zajmują połoniny (zbiorowisko muraw alpejskich oraz subalpejskich wykształconych ponad górną granicą lasu) to Bieszczady nie są zaliczane do pasma Beskidów Połónińskich lecz do pasma Beskidów Lesistych. Nazwy Bieszczady w Polsce używa się zazwyczaj jako synonimu polskich Bieszczadów (które tak naprawdę są jedynie częścią Bieszczadów Zachodnich).